Foto van jonge man op straat die zijn tablet leest
De vakbond die verschil maakt
Betrokken en verantwoordelijk voor een maatschappelijke bijdrage
Nieuws

“Longarts keek raar dat ik nog werkte”

Het is een grauwe dag eind januari, als Arjo Meijer (48) de telefoon opneemt. “Er zit een hoop vocht in de lucht, dat merk ik meteen. Geen beste dag voor me.”

Lichtpuntje is dat er onverwacht een eind komt aan zijn ‘spookcontract’ bij Xenos. “Eindelijk kunnen we hier een streep onder zetten.”

Arjo werkte 22 jaar bij Xenos, de laatste jaren als bedrijfsleider van een filiaal. Tot hij ziek werd. “Ik kreeg steeds meer klachten, ik was vaak moe, kortademig. Achteraf ben ik veel te lang doorgegaan. Ook op mijn werk zagen ze de ernst er niet van in. Toen ik uiteindelijk bij de longarts terechtkwam, keek die raar op. Ik had een longinhoud van maar 35%, hij begreep niet dat ik nog steeds aan het werk was.”

COPD

Hij blijkt COPD te hebben, een ongeneeslijke longziekte. Maar in die fase, het is ergens in 2015, krijgt hij van zijn werkgever maar weinig begrip. Hij wordt op een gegeven moment zelfs overgeplaatst naar een ander filiaal, nog verder reizen van zijn woonplaats Kampen. “Ze wilden een second opinion. Dus ik naar een longarts in Amersfoort. Die had het snel gezien. Hij zei: ik stuur je werkgever wel een brief dat je op deze manier echt niet kunt werken.”

Na twee jaar in de Ziektewet belandt hij geruisloos in een slapend dienstverband. “Ik hoorde vanaf dat moment niets meer. Er kwamen op verschillende functies nieuwe mensen te zitten, die kenden mij helemaal niet meer. Op brieven en mails kreeg ik totaal geen reactie.”

Opeens overstag

Ook herhaaldelijke bemoeienis van juristen van CNV Vakmensen heeft aanvankelijk geen succes. Xenos is – in afwachting van een compensatieregeling door de overheid – niet bereid om het slapende dienstverband te beëindigen en alvast de bijbehorende transitievergoeding te betalen. Tot januari 2019. Na een nieuwe rappèlbrief van de bond gaat het winkelbedrijf opeens overstag; binnen enkele dagen is het rond. Arjo krijgt eindelijk zijn transitievergoeding. Het precieze bedrag noemt hij liever niet, maar gezien zijn lange dienstverband tikt het aardig aan. “Ik ben blij dat het CNV dit zo voortvarend heeft opgepakt. Anders had ik waarschijnlijk nog heel lang kunnen wachten.”

Intussen probeert hij er het beste van te maken. “De ene dag gaat beter dan de andere. Deze ziekte gaat helaas nooit over, maar het is gelukkig nu een tijdlang stabiel. Dat is al heel positief.”